حدود يك ماه پيش اتفاقي اين فايل صوتي از آقاي كيا رستمي را شنيدم با خودم فكر كردم كه هر انساني بايد تنهایی زندگی کردن را یاد بگيرد . اینطور که بلد باشی از تنهايي ات لذت ببری، شادی کنی، تسلا بیابی و برا

یک وقتهایی آهنگهایی هستند که آدم را به خودشان میگیرند. یعنی جدا از آهنگشان، متن ترانه و شعری که خوانده میشود عجیب به دلت مینشیند. حس میکنی چه حرف دل تورا میزند. این جور وقتها اغلب، سوزنمان گیر

یک مدتی شده که حالم خوب نیست و دارم خودم را میکشانم. یقهی خودم را گرفتهام و کشان کشان میبرمش سرکار، میبرمش مهمانی و میآورم. دلم میخواهد خودش راه برود و بدو بدو کند و بر گردن من نیفتاده باشد. اما افتاده است و چاره نیست. دلم میخواهد هر کاری کنم که خوب شود ولی مستاصل ماندهام. نمیدانم چه کنم ؟مغز بیچاره...

زندگی بعضی از آدمها دشت است. دشتهایی فراخ و سرسبز، با گلهایی رنگ رنگ که آسمان آبی دارد.زندگی بعضیهای دیگر کوه است. دامنه و قله دارد. ازش بالا میروند و فتحاش میکنند . زندگی بعضیهای دیگر بیابان ا

در انتخابات کلمات دقت کنیم ، گاهی یک کلمه ی اشتباهی، نقطه ی پایان یک رابطه است :) و انسان به اين نتيجه ميرسد كه تنهایی، اصلا چیز غمگین کننده و ناشادمانی نبوده و نيست و نخواهد بود :) به همين سادگي :)+ بي مخاطب :)

لازم است که قبل از رسیدن به شرایط بحرانی، خط مشی و جهان بینی ات را کاملا مشخص و شفاف بشناسی و الا باید دائم چشمت به دهان این و آن باشد و درگیر قضاوت های نسنجیده شوي :)

بعضی ها خوشحالند و خوشحالیشان حتی توی کامنت گذاشتنشان هم مشخص است . بعضی ها الکی خوشند و الکی خوشیشان را فقط می شود از چشمهایشان فهمید . بعضی ها درد دارند و دردشان را همه جا جار می زنند . بعضی ها درد

اعتقادات هر کس یا برآمده از تجربیات طولانی مدت است یا از دانش و علم او. اعتقاداتی که نشود از آن منطقی و عقلانی دفاع کرد فقط احساسات است :) پ . ن ١ : تجربه خودش یک علم است. پ . ن ٢ : كتاب ناميرا رو ب

نميدانم چرا ؟ يعني ميدانم ولي ترجيح ميدهم رمز دار بنويسم براي اولين و آخرين بار :) چنانچه مايل به خواندن ادامه ي مطلب هستيد، رمز داده ميشود :) + به جهت پاسخگويي ، لطفا ادرس بگذاريد . كامنت بدون ادرس تاييد و پاسخ داده نميشود :)

يا اصول نقابت را خوب و محکم بچین که هیچ کسی پی به اصلت نبرد ، یا نقابت را بردار تا همه تکلیف خودشان را بدانند :)

بايد برگردم به خودم. و یادم باشد همین طور آبکی خودم را از دست ندهم. حوصله ی آدم ها را ندارم. اینها را اینجا میگویم وگرنه بیرون از اینجا قضاوتی روی آدم ها ندارم. اینجا این طوري است . بیرون از این جا

خودم را قایم می کنم پشت لبخندها. پشت مشغولیت های روزمره. عادی زندگی می کنم. بی سر و صدا رفت و آمد می کنم. خودم را گم می کنم توی بوی قهوه ای که بی دلیل بیدار نگهم دارد. فرار می کنم از خودم. فرار می کن

امشب فهميدم كه ديگر پير شدم :) براي كسي مثل من كه تا اسم برف مي آمد فورا خودش را به پشت پنجره ميرساند تا بارش برف را ببيند ، جاي تعجب دارد كه نسبت به صداي خواهرش كه با هيجان ميگفت : آجي بيا برف دار

بعضی چیزها را یک بار که آموختی یادت میماند مثل دوچرخهسواری، شنا، رانندگی و ...بعضی چیزها را هم مهم نیست چند بار آموخته باشی دوباره که وقتش میشود یادت رفته است مثل اینکه من امروز دوباره آموختم:"مهم نیست چقدر تلاش کنی همیشه قسمتی میماند که با خواست تو فاصله دارد آن فاصله، کم یا زیاد، واقعیت است که بای...

جالب است . اخبار ساعت دو، صفهای طولانی هزاران مرد و زن و پیرمرد و پیرزن را نشان میدهد که مثل کشورهای قحطیزده، ساعتها داخل صف مرغ دولتی ایستاده اند و از طرف دیگر هزاران هزار دههی شصتی و دههی هفتا

هیچ چیز در دنیا بدتر از معمولی شدن برای کسی نیست تبديل به روزمرگی شدن .از اینکه حضورت برای یک نفر بشود مثل مسواک زدن . مثل شانه کردن .که اگر حوصله داشت سراغت را بگیرد و اگر نداشت بگوید بماند برای بعد،دیر نمیشود!به خودتان احترام بگذارید با کسی بمانید، که اولویتش باشیدکه برایش دغدغه بشوید.نه اينكه تكر...

یادم باشد همیشههنوز خسته تری از من، هستکه مستحق صندلی خالیشدهی اتوبوس باشد.

پاييز را که بگذرانيم ، يعني از پس زمستان سخت هم برمياييم و دوباره سبز میشویم :) + توكل ميكنم به كسي كه تنها پناه من است ++ به وقت 3:05 am

قبل ها فکر می کردم هرچه آدم بیشتر بخواند، بزرگتر شود، و متن های بیشتری بنویسد، کم کم راحت تر می تواند بنویسداماحالا کم کم دارم می فهمم که اینطور نیست، هرچه می گذرد سخت تر می شود نوشت، بیشتر که می خوانی، می فهمی چقدر چیزی نداری برای نوشتن . و من اين روزا چقدر چیزی ندارم برای نوشتن، چیزی که بیارزد :( ...

می گذرد زمان، و کسی نمیفهمد نبودنت را راحت باش راحت بمیر :)